در دل این سوگ، خشم هم هست. خشم از نادیده گرفته شدن، از بی‌عدالتی، از سردرگمی، از ناامیدی و درماندگی...
آن حس فلج کننده‌ای که می‌گوید: «کاری از من ساخته نیست.» اما همین‌جا، جایی‌ست که باید به یاد بیاوریم: «ما هنوز هم می‌توانیم انتخاب کنیم.» برای حفظ کرامت و عاملیت خودمان، برای همدلی با دیگری، برای رفتار منصفانه، برای مراقبت از هم، برای ساختن جزیره‌های امن در دل طوفان.
شفقت راهی‌ست برای زنده ماندن انسانی ما. مشارکت و همراهی، راهی برای اینکه از هم نپاشیم.
امید کوچک ما همین است؛ با هم بمانیم، برای هم بایستیم، حتی اگر جهان دورمان بی‌ثبات است. اینگونه است که جامعه‌ای زخمی دوباره جان می‌گیرد...